Miasto w województwie łódzkim (powiat bełchatowski), na Wysoczyźnie Łaskiej, na obszarze źródłowym Pilsi (prawy dopływ Widawki). - 8,1 tys. mieszkańców (1998). Wieś szlachecka wzmiankowana 1402; od 1793 w zaborze pruskim, od 1807 w Księstwie Warszawskim, od 1815 w Królestwie Polskim; 1802 napływ osadników czeskich, którzy zorganizowali się w gminę braci czeskich (1823 wybudowali własny kościół i założyli szkołę); obecnie należą do polskiego Kościoła ewangelisko-reformowanego; początkowo Zelów znany z wyrobów płócienniczych, później wełnianych, od poł. XIX w. tkanin bawełnianych; w czasie okupacji niemieckiej 1941?42 getto (rzemieślników wywieziono do getta łódzkiego, pozostałych więźniów do ośrodka zagłady w Chełmnie); prawa miejskie 1957. Ośrodek przemysłowy i usługowy; zakłady przemysłu bawełnianego, metalowego, cegielnie, młyn. W pobliżu ośrodki kolonijne.
Źródło: Nowa encyklopedia powszechna PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN SA