Kościół Ewangelicko-Reformowany należy do rodziny kościołów wywodzących się ze szwajcarskiego nurtu Reformacji XVI w., której głównymi postaciami byli Ulrych Zwingli i Jan Kalwin. Nawiązując do dziedzictwa Reformacji, Kościół Ewangelicko-Reformowany w Polsce wyprowadza ogólne zasady wiary i działania z II Konfesji Helweckiej, adaptowanej do warunków polskich i przyjętej w 1570 roku, znanej jako Konfesja Sandomierska lub Konfesja Polska oraz z Katechizmu Heidelberskiego z roku 1563 roku. Formy kultu reguluje Agenda Gdańska z 1637 roku.
Charakter Kościoła kształtują trzy nurty: rodzimy - polski, zagraniczny - emigrantów z krajów Europy zachodniej oraz nurt czeskobraterski.
We wszystkich kościołach reformowanych są przestrzegane do dziś podstawowe zasady Reformacji: sola gratia - tylko łaska, sola fide - tylko wiara, sola scriptura - tylko Pismo oraz soli Deo gloria - jedynie Bogu chwała i ecclesia reformata semper reformanda Verbi Divini - Kościół reformowany nieustannie się reformujący zgodnie ze Słowem Bożym. Zasady te warunkują naukę, organizację i życie całej społeczności, jakkolwiek żaden z kościołów reformowanych nie uważa konfesji za coś zamkniętego czy raz na zawsze zakończonego.
Pełna nazwa, funkcjonująca od 1595 roku, Kościół ewangelicki według Słowa Bożego reformowany wyraża myśl, że Objawienie Boże, ujęte w księgach Starego i Nowego Testamentu, zawiera wszystko, co jest potrzebne człowiekowi do zbawienia. Pismo Święte stanowi jedyny autorytet nauczający, normę wiary i życia chrześcijanina. Wszystko natomiast, co wchodzi w zakres pojęcia tradycja, ma znaczenie wtórne, może być komentarzem - o ile znajduje potwierdzenie w zwiastowaniu biblijnym - ale nie normą.
Według doktryny reformowanej Kościół jest wspólnotą wybranych, powołanych i gromadzonych przez Jezusa Chrystusa. Kościół jest obecny wszędzie tam, gdzie wierzący spotykają się z Bogiem przez Słowo i Sakramenty. Głową i Panem Kościoła jest Jezus Chrystus. On jest jedynym kapłanem, jedynym pośrednikiem między Bogiem i ludźmi, przez Jego śmierć na krzyżu otrzymujemy zbawienie z łaski przez wiarę, przy czym wiara jest środkiem, który pozwala przyjąć łaskę usprawiedliwienia. Dlatego w Kościele reformowanym nie istnieje stan duchowny (duchowni nie są pośrednikami między Bogiem a ludźmi), nie ma też w nim miejsca dla pośrednictwa Marii i świętych, a sam kult świętych jest ewangelicyzmowi całkowicie obcy (zasada: jedynie Bogu chwała!).
Z naczelnej zasady: soli Deo gloria - wynika przekonanie o konieczności oddawania czci Bogu całym życiem, a nie tylko podczas religijnych zgromadzeń, świąt i nabożeństw. Formy kultu religijnego są nacechowane maksymalną prostotą. Podstawowym zadaniem Kościoła jest zwiastowanie Ewangelii, w nabożeństwie i podczas sprawowania innych czynności kościelnych główne miejsce zajmuje czytanie i zwiastowanie Słowa Bożego. Uznawane są dwa Sakramenty: Chrzest i Wieczerza Pańska, jako ustanowione przez samego Jezusa Chrystusa.
Kościoły reformowane na świecie przyjmują różne formy organizacyjne. Ważną rolę odgrywa przy tym przeświadczenie, że ustrój Kościoła nie należy do jego istoty. Podkreśla się ewangeliczną myśl o powszechnym braterstwie w Kościele i służebnym charakterze urzędów kościelnych. Przyjmuje się cztery urzędy: doktora, pastora, starszego i diakona.
W polskim Kościele reformowanym istnieje ustrój synodalno-prezbiterialny, to znaczy, że wszystkie sprawy kościoła leżą w gestii wybieranych ciał zarówno na szczeblu Parafii, jak i całego Kościoła. W Polsce Kościół obejmuje swoim działaniem 10 parafii oraz 6 placówek dojazdowych.
Kościół Ewangelicko-Reformowany w Polsce jest członkiem Światowego Aliansu Kościołów Reformowanych, Polskiej Rady Ekumenicznej, bierze też udział w pracach Konferencji Kościołów Europejskich, wydaje miesięcznik "Jednota" poświęcony polskiemu ewangelicyzmowi i ekumenii.
(Opracowano na podstawie istniejących materiałów)