Za pośrednictwem
dyrygenta zespołu dzwonkarzy Southminster Ringers z Pittsburgha
(USA) Thomasa Flynna, pastora ds. muzyki i śpiewu w Kościele Prezbiteriańskim
w Pittsburghu, w lutym 1999 roku firma Schulmerich Carillons darowała
Parafii Ewangelicko-Reformowanej w Zelowie trzy oktawy (czyli 37)
dzwonków ręcznych. Na największym z nich wygrawerowano cel przekazania
ich naszej parafii: "For
God's glory" czyli - Bogu na chwałę.
W Zelowie dzwonki pojawiły się 5 marca 1999. Pierwsza
próba pierwszego zespołu miała miejsce w sobotę 13. marca, a pierwszy
koncert odbył się w Zelowie w I Dniu Świąt Zmartwychwstania Pańskiego
4. kwietnia 1999 roku.
Bardziej szczegółowe informacje można znaleźć wchodząc
na poszczególne strony z kolejnych lat naszej egzystencji (po prawej
stronie).
W 2008 r. zespół zakupił kolejne oktawy i posiada dwa zestawy dzwonków ręcznych, a od 2009 r. posiada także jeden zestaw dzwonków rurowych ręcznych (handchimes).
Historia dzwonków ręcznych
Pierwsze strojone dzwonki ręczne zostały stworzone przez braci Roberta i Williama Cor w Aldbourne, Wiltshire (Anglia) między 1696 a 1724 r.
Bracia Cor początkowo tworzyli dzwonki do chomąt dla zwierząt, ale z nieznanych powodów, zaczęli stroić je bardziej precyzyjnie, w celu nadania poszczególnych tonów, oraz wyposażać je w serca (klapery), które poruszały się tylko w jednym kierunku.
Pierwotnie, nastrojone zestawy dzwonków ręcznych takich, jak np. wykonanych przez braci Cor, były używane w change ringing (sztuka dzwonienia zestawem nastrojonych dzwonów w określonej przez matematyczne algorytmy kolejności za pomocą liny; metoda bardzo podobna do carillon), w celu ćwiczenia także poza dzwonnicami. Zamiast stać godzinami w zimnej wieży podczas praktyk, dzwonnicy mogli wygodnie siedzieć w pomieszczeniu i ćwiczyć skomplikowane algorytmy. Zestaw dzwonków ręcznych używany w change ringing miał taką samą liczbę dzwonków, jak tych w dzwonnicy - zazwyczaj sześć bądź dwanaście dostrojonych do skali diatonicznej.
Dzwonki ręczne po raz pierwszy pojawiły się w Stanach Zjednoczonych w 1902 dzięki Margaret Shurcliff. Otrzymała ona w Londynie zestaw dziesięciu dzwonków od Arthura Hughes'a, kierownika Whitechapel Bell Foundry (najstarsza odlewnia w Wielkiej Brytanii).
Terminologia
Dzwonki używane przez zespoły dzwonkarskie są w większości angielskimi dzwonkami ręcznymi.
Angielskie dzwonki ręczne to odniesienie do konkretnego typu dzwonków, a nie do kraju ich pochodzenia. Prawie wszystkie zespoły korzystają bowiem z dzwonków wyprodukowanych bądź przez Malmark Inc. Bellcraftsmen bądź przez Schulmerich Carillons, obie firmy mają swoje siedziby w stanie Pensylwania w Stanach Zjednoczonych. Ten typ dzwonków posiada skórzaną część klapera, który porusza się w jednym kierunku - tam i z powrotem, oraz posiada sprężynę odpychającą serce po uderzeniu.
Amerykańskie dzwonki ręczne są podobne do angielskich z wyjątkiem klapera, który porusza się w dowolnym kierunku. Ich konstrukcja jest także znacznie tańsza w wykonaniu. W Stanach Zjednoczonych w przeciwieństwie do Anglii nie stosuje się tego rozróżnienia.
Holenderskie dzwonki ręczne różnią się jakością dźwięku od angielskich. Są nastrojone w ten sposób, by podkreślać inne alikwoty.
W Wielkiej Brytanii stosuje się także inne rozróżnienie między angielskimi a amerykańskimi dzwonkami ręcznymi. Te pierwsze, produkowane np. przez Whitechapel Bell Foundry, są skonstruowane z tradycyjnych materiałów, takich jak np. skóra. W tych drugich (Malmark Inc. Bellcraftsmen lub Schulmerich Carillons) stosuje się tworzywa sztuczne do wytworzenia tego samego efektu.
Patrz więcej (artykuły na wikipedia.pl mojego autorstwa - Ewa Jelinek):
