Sprawozdanie z imprezy urodzinowej

Kiedy 28. sierpnia 2004r., po tygodniu spędzonym na półkoloniach, wyjeżdżałam z Zelowa pomyślałam sobie, że fajnie byłoby przyjechać tu jeszcze raz we wrześniu. Potem długo nie będzie okazji do wspólnego spotkania. Tak to już bowiem z nami "Zelowiakami" jest, że już przy wyjeździe myślimy o ponownych odwiedzinach. Może to jakaś choroba? Ciekawe, co by powiedział lekarz, gdybym mu oznajmiła, że cierpię na Zelów? A może to Wy w Zelowie dosypujecie przyjezdnym czegoś do herbaty, co powoduje nasze przywiązanie z tym miejscem? Trzeba to następnym razem zbadać. O, widzicie! Już mam kolejny powód do przyjazdu do Zelowa! Będę inspektorem ds. popularności ul. Sienkiewicza.
Ale nie o tym miałam pisać.
Po powrocie do domu zaczęły się wirtualne rozmowy w księdze o możliwości zorganizowania jakiegoś "tyciego" spotkania. Może półkolonie dla Cioć i Wujków? Może zjazd? Może... Co by tu zrobić?
Z pomocą wyszła nam nasza kochana Zgrzewka, a w zasadzie jej Mamusia, która urodziła to urocze dziewczę właśnie we wrześniu. Dokładnie 23. września Ewa obchodziła swoje 20 urodzinki. Powód do przyjazdu był więc jasny - pędzimy na urodziny!
Ponieważ w/w dzień września przypadał w czwartek, impreza urodzinowa przeniesiona została na piątek, tak, by wszyscy zmęczeni całym tygodniem nauki uczniowie mogli spokojnie zjawić się na Parafii.
Początkowo w programie zapowiedziane było ognisko. Ale pogoda, która wcale Złotej Polskiej Jesieni nie przypominała, nie pozwoliła nam na to - zakończyć się to bowiem mogłoby zamrożeniem a nie upieczeniem kiełbasek i pobytem w "Pierzynowie" z garścią tabletek i sokiem malinowym. Brr Ale było zimno! Dbając więc o nasze zdrówko Jubilatka przeniosła świętowanie do salki "po schodkach". W młodzieżówce było nam cieplutko i milutko
Godzina "W" wyznaczona została na 18:00. Punktualnie o tej godzinie zjawiła się jednak nieliczna część gości. Poza Ewą, była już Agnieszka, Agnes czyli, dwie Panny Nowakówny i Gosia. Reszta była w drodze.
Mhm... ja o 18:00 byłam gdzieś za Pabianicami i zbliżałam się chyba do Łasku. (Jeszcze parę kursów super-szybkim PKSem i będę znać całą trasę na pamięć). Tym razem wyjechałam z domu już w środę. Dwa dni zajęło mi pokonanie drogi do Zelowa i wcale nie jechałam rowerem, tylko pociągiem przez Warszawę, gdzie należało odwiedzić starszego Brata i innych znajomych, z którymi uda mi się spotkać pewnie dopiero w nowym roku Ale nie o tym miałam przecież pisać... Na czym to ja skończyłam? Już wiem.
Dojechałam do Zelowa o 18:40, wysiadłam z autobusu i szybciutko popędziłam na Sienkiewicza. W końcu byłam już spóźniona i to "ciut" więcej niż wynosi akademicki kwadrans. Myślałam, że będę ostatnia spóźnialska, ale Agnes, która powitała mnie na podwórku, oznajmiła, że na salce jest tylko Ewka, Gosia i Daria. No to pomyślałam sobie, że skoro nie jestem taka ostatnia, to zrobię Glonojadce taki mały Silverowski psikus. Stanęłam pod oknem salki, zadzwoniłam do Ewy (jak to fajnie mieć sekundowe naliczanie) i ze smutkiem w głosie oznajmiłam jej, że jestem w Łasku i czekam na podmianę autobusu, bo mój PKS złapał gumę i nie może dalej jechać i że najwcześniej będę za jakąś godzinę. hi hi hi Glonojadka uwierzyła biednej Martusi, wyraziła swoje współczucie i z żalem powiedziała, że czekają na mnie z niecierpliwością. Ha! Beczka śmiechu i ubaw po pachy, jakby to powiedziała nasza Kasia! Kawał się udał! Jak tylko Ewa przekazała dziewczynom moją "tragiczną" sytuację, ja wkroczyłam do salki i... Prima Aprilis! (W zasadzie ani Prima ani Aprilis, ale wiadomo o co chodzi ) Dziewczyny nabrały się wszystkie! Nie wyrzuciły mnie jednak przez okno, tylko ładnie się przywitały.
A po przywitaniu nadszedł czas na złożenie życzeń, starej już, bo z 2 z przodu, Ewie-Zgrzewie od równie starej (bo też z 2 z przodu) Silver. Dałam Ewiśce "selbstzgemachtowany" prezencik i klej "super-glue" w razie awarii, bo reklamacji nie przyjmuję. Miałam jeszcze dla niej tulipanka, którego wiozłam przez pół Polski, ale zgubiłam... chyba w autobusie. (Jeżeli więc Pan Kierowca jadący z Łodzi do Zelowa o 17:10 ze stanowiska 4, znajdzie tego kwiatka, to proszę go oddać Ewie).
Po moim przybyciu zaczęli zjawiać się pozostali goście. Przyszła Adusia z Justyną, Monika i Robert, i Ewelina, i Danusia, i Żanetka, i Tobiasz, i Maciek, i Filip, i ... kurczę! - dużo nas tam było! W sumie przewinęło się tego wieczora przez salkę ponad 30 osób. Przyszedł do nas nawet Pastor, który przywitał się z nami i życzył udanej zabawy a kiedy już w salce zaczęło robić się gwarno i wesoło, można powiedzieć, że impreza się rozpoczęła. Fajnie było się z wszystkimi zobaczyć, przywitać, wspólnie obejrzeć tonę zdjęć z wakacji, wypić herbatkę i... zjeść przepyszną pizzę, którą dostarczyła nasza znajoma już pizzeria. Pizza była urodzinowym tortem i chociaż nie miała świeczek to była urodzinowo pyszna. Dla wszystkich starczyło, wszyscy się najedli i nawet zostało dla tych o większym burczeniu w brzuchu. Oprócz pizzy na stole pojawiały się co jakiś czas inne przekąski i smakołyki, które nie były ani białe ani zielone ani czarne jak to mi się marzyło, ale w tym dniu zawiesiłam wyjątkowo grę w kolory.
Ponieważ ping-pong i sławne piłkarzyki miały w tym dniu wolne z powodu "kontuzji", spędziliśmy wieczór i noc na rozmowach i plotkowaniu przy muzyce.
W międzyczasie Ada została mianowana na FląderFish i może już pod nowym nick'iem pływać w Akwarium. Mała Fląderka szybko się polubiła ze swoją nową nazwą (wymyśloną przez Ewę) a jej poczynania można śledzić w księdze.
Poza tym zabawiliśmy się też w Spoona i Kowboja (nawet udało mi się raz wygrać!) chociaż do dzisiaj nie jestem pewna o co w tej grze tak do końca chodziło...
Wraz z upływem godzin, zmniejszała się liczba przebywających w salce osób. Długo wytrzymali Filip i Tobiasz, ale ostatecznie pozostały same dziewczyny, czyli: Ewa, Agnes, Daria, Monika, Ada, Emilka i ja. Wtedy też zaczęło się babskie plotkowanie, o którym jednak w ramach żeńskiej solidarności nie będę pisać
Kiedy Zgrzewa otworzyła kolejną paczkę chipsów zbuntowałam się i powiedziałam, że ja tego nie mogę już jeść i mam ochotę na jakieś jabłko. A ponieważ od jakiegoś czasu jest całodobowy targ na samym końcu Zelowa (lub początku, jeśli ktoś woli), udałyśmy się tam i kupiłyśmy pyszne jabłka. W drodze po jabłka wymyśliłyśmy, że ja będę udawać dziewczynę z Niemiec, która nic "po polskiemu" nie "verstejuje". Było śmiesznie, bo panowie-sprzedawcy chyba się nabrali.
Po zrobieniu zakupów wróciłyśmy na salkę i plotkowałyśmy dalej. Nasze plotkowanie przerywane było co jakiś czas dostawą ciepłej herbaty i kultowym już zdaniem Agnes: "Co robimy?" Tak udało się nam dotrwać do rana. Niektóre z nas zupełnie nic nie spały, inne zdrzemnęły się trochę na fotelach. Ja poza 20-minutowym kryzysem o jakiejś 5 rano, wytrzymałam bez odpoczynku. (W sumie nazbierało się tego prawie 39 godzin).
Po wschodzie słońca opuściła nas Fląderka i Panny Nowakówny a reszta zabrała się za robienie porządków. Umyłyśmy naczynia, zamiotłyśmy podłogę, wyniosłyśmy śmieci... po chwili nie było już znaku imprezy. O godzinie 8 z minutami pobiegła na autobus do Bełchatowa Agnes - nie wróciła już, czyli zdążyła przed odjazdem. Po niej do domku wybrałyśmy się i my, a raczej Emily i Zgrzewa, bo ja do swojego szłabym długo, oj bardzo długo! Goldi pojechała rowerkiem do siebie przygotować się do występu, którego nazwy powtórzyć nie umiem a ja poszłam z Ewą do jej domku na śniadanko, po którym odjechałam w siną dal PKSem marki mi nieznanej, kasując bilet za 1,60 zł. do Bełchatowa, by tam zobaczyć się z inną rybą zwaną Anią.
Tak oto było na urodzinkach Ewy Yellineck. Jeżeli pominęłam jakieś szczególnie ważne fakty, opuściłam ważne nazwiska i w ogóle nagryzmoliłam coś nie tak, to trudno. Tak chciałam i tak zrobiłam. Na tym kończę moje sprawozdanie i idę spać, bo nie chce mi się pobijać rekordu w niespaniu. Wszystkim wytrwałym, którym udało się doczytać do tego miejsca mówię: dobranoc!

Marta Komicz